مهدا انتخاب والدین مسئول، آگاه و خردمندی است که به اصول تربیتی زیر پایبند هستند:

* یادگیرندگی درزندگی: این والدین زندگی را فرایند یادگیری مستمر برای خود و خانواده خویش می‌دانند. آنان فرایند تربیت انسان، به عنوان اشرف مخلوقات الهی، را امری تدریجی و پیچیده دانسته، لذا تعلیم‌و‌تربیت را نیازمند دانش، خلاقیت، صبوری، آرامش و بالاتر از همه توکل و توسل برمی‌شمرند. چنین والدینی، فرزند را امانت الهی دانسته و به نقش کلیدی خود در ارتباط‌گیری مؤثر با فرزند، توسعه شایستگی‌های او، و فراهم آوردن فرصت انتخاب‌گری آگاهانه و مسئولانه‌ی او واقفند. این والدین مقصود از یادگیری و یاددهی را انباشت دانش ندانسته و ضمن پذیرش مسئولیت تربیت مادام العمر خویش و فرزند خود، به ضرورت ایفای نقش فعالانه فرزندشان در فرایند یادگیری باور دارند.

* یادگیری مبتنی بر تجربه‌گرایی: این والدین با فراهم آوردن فرصت تجربه و انتخاب خردمندانه، در بستری مهربانانه و مقتدرانه، فرزند خویش را تکریم می‌نمایند. چنین والدینی فرزند خود را مسئول زندگی و انتخاب‌های خویش برشمرده و تجربه را مهم ترین بستر یادگیری می‌دانند. آنان با صبر، تدبیر و مهر، فرصت تجربه اثربخش در موقعیت‌های متنوع، جز موارد مخاطره‌آمیز، را برای فرزند خویش فراهم می‌آورند.

* تفاوت‌های فردی در یادگیری: این والدین ضمن ارج نهادن به فطرت الهی فرزند خویش، تفاوت در استعدادهای فرزندان را لازمه رشد فردی و اجتماعی می‌دانند. لذا ضمن درک تفاوت در استعدادهای انسانی، استعدادهای فرزند خود را با دیگران مقایسه نمی‌کنند. چنین والدینی می‌دانند که استعدادهای فرزندشان قابل رشد است. لذا با اتخاذ رویکردهای تربیتی غنی و متنوع وتخصیص زمان، محبت و حمایت مقتضی، در پی توانمندسازی و پرورش استعدادها و شایستگی‌های فرزند خویش هستند. براین‌اساس، در مواجهه با کاستی‌های رفتاری فرزند، به جای کتمان یا سرکوب، حل مسأله با مشارکت او را برمی‌گزینند.

* نظام انگیزشی درونی و یادگیری: این والدین می‌کوشند نظام انگیزشی فرزندشان درونی گردد تا جلب رضایت و حمایت دیگران انگیزه‌ی او نباشد. چنین والدینی می‌دانند انگیزه درونی فرزند، یادگیری عمیق‌تر او را سبب شده، با افزایش مقاومت او در مواجهه با ناملایمات، فرصت یادگیری از شکست‌ها و موفقیت او را فراهم می‌آورد.

* یادگیری مبتنی بر خودارزیابی: این والدین به اهمیت مراقبه و خودارزیابی در یادگیریِ فرزندشان واقف بوده و از طریق آموزش مستقیم و ایفای نقش الگویی، درآموزش این مهم به فرزند خویش می‌کوشند.

* اهمیت یادگیریِ جمعی: این والدین یادگیری را فرآیندی اجتماعی مبتنی بر تعاملات و فرهنگ دانسته و از تأثیر خود و دیگران بر یادگیری فرزند خویش، آگاهند. چنین والدینی، تفاوت های فردی و تنوع دیدگاه‌ها در فضاهای گفتمانی و حل مسأله گروهی را عامل ایجاد خلاقیت دانسته و در پی ایزوله‌سازی فضای تربیتی فرزندشان نیستند و از سوی دیگر، در انتخاب محیط‌های تربیتی، مربیان، و همسالان دقت دارند. چنین والدینی در پی انتخاب آگاهانه مدرسه‌ای هستند که محبت و حمایت را با نظارت و بیان انتظارات تؤامان دارد تا در همراهی با ایشان، تکمیل کننده‌ی فرایند تعلیم‌و‌تربیت باشند.