روزهایی که فاطمیه می خوانندش؛ هوای مهدا نیز هوای حضرت مادر بود… بوی عطر چادر مادرمان زهرا پیچیده بود به جان تک تک ما… همین عطر بود که ما را دور هم جمع کرد… همین عطر بود که برایش نوشتیم… خواندیم… سینه زدیم… اشک ریختیم… همین عطر نذری مادرمان بود که قطب نمای ما شد

به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی،نمایشگاهی از بهترین و تازه ترین کتاب های خواندنی از نشرهای دوست داشتنی برگزار شد. و آنچه زیبایی خاص تری به فضای کتابخانه ما بخشید، کافه کتاب بود با شعار “آینده خواندنی است”…!

کارگاه “هنر شاد زیستن” برای دانش آموختگان مهدا با حضور جناب آقای دکتر محمد کریمی برگزارشد. این کارگاه از مجموعه کارگاه هایی بود که ویژه دانش آموختگان مهدا با هدف تقویت مهارت های فردی و اجتماعی آنان برگزار شد.

به مناسبت میلاد فخر انبیا و فرزندش صادق آل عبا، نوای مولودی در فضای مدرسه طنین انداز بود با نوشیدن دنت هایی که “ما را امسال بیشتر از پارسال دوست داشتند” و هم لحظاتی ناب و شاد در پناه آستان امامزاده اسماعیل زرگنده بر سر سفره پر رحمت حضرتش بودیم، مولودی خواندیم و شادباش گفتیم،

دوران مدرسه بعد از دوازده سال با تمام خاطرات تلخ و شیرینش پایان یافت. فردای کنکور، بچه های دوازدهم برای تدارک آخرین جشن دوران مدرسه ای، به تکاپو افتادند. جشن با حضور دبیران پایه دوازدهم، همکاران اجرایی متوسطه دو و مادران و دانش آموزان دوازدهم برگزار شد. جشنی پر از حس خوب با مرور خاطرات

با اینکه ایام دهه ولایت و عید سعید غدیر توی تعطیلات تابستون بود و عملا مدرسه تعطیل بود، اما عشق علی علیه السلام که زمان نمی شناسد. با شور و شوق و هماهنگی با فرهنگسرای نهج البلاغه، روبروی مدرسه مون یه موکب شادانه برپا کردیم. به صرف شربت و سیب زمینی سرخ کرده با سس

به مناسبت میلاد باسعادت کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه علیهم السلام و روز دختر و نیز آغاز دهه کرامت، مهدا شادمانه هایی برپا کرد؛ از دکورهای خاص روز دختری و پذیرایی تا ایجاد فضای شاد بعدِ امتحانی و سپس آماده شدن برای میلاد امام رئوف.  

یا لطیف سپاس خالقی را سزاست که توفیق درک بهاری دیگر از هنگامه ضیافت وصل را نصیبمان ساخت. و ما به شکرانه این ضیافت، سفره دار مناجات افطار دختران مهربان مهدایی بودیم.

یا مقلب القلوب و الابصار یا مدبر اللیل و النهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال با فرارسیدن بهار طبیعت، ما مهدایی ها نیز دست به کار شدیم و سفره هفت سین مان را به یاد روزهای خوش شعبان برپا کردیم. به امید آنکه سال نو، سالی پر از رنگ و

چقدر دوست داشتنی بود این جمله که از اولین روزهای شعبان ورد زبانمان شد: “خوشا به حال زمان که صاحبش تو باشی” دلپذیرتر آنکه هر روز نامه ای روی میزهایمان جلوه نمایی می کرد و لحظه به لحظه به بودن و آمدنش قوت قلبمان می داد. “دلارام هستی”ِمان است و از اینرو در جشن “دلارام